Zgodnie z kryteriami objawy muszą utrzymywać się dłużej niż pół roku, być widoczne już przed szóstym rokiem życia, a także negatywnie wpływać na funkcjonowanie dziecka (przynajmniej w dwóch środowiskach, na przykład w domu i w szkole). Również liczba tych objawów jest ściśle określona.

Jeśli więc dziecko:

• buja danego dnia w obłokach, a zapytane nie wie, o czym mówił nauczyciel, choć zazwyczaj doskonale orientuje się w tym, co się dzieje na lekcji
• okazjonalnie wierci się na krześle lub nie może usiedzieć nieruchomo
• cieszy się czymś tak bardzo (np. wizytą kolegi w domu), że nie może się uspokoić
• czasem zrobi „głupi błąd” (źle dodało dwie liczby i przez to wynik jest błędny)
• ze zmęczenia nie jest już w stanie siedzieć nad lekcjami, zaczyna więc wyglądać przez okno lub bawić się czymś
• zapomniało o umyciu zębów lub – podekscytowane pierwszym harcerskim wyjazdem – o spakowaniu wszystkich przyborów do plecaka
• nie słyszy, co do niego mówimy (jego myśli zaprząta planowana tego dnia wycieczka do zoo)
• nie może ustać w kolejce
• wykonuje polecenia czy zadania szybciej niż inni uczniowie i zaczyna z nudów zajmować się czymś innym
• zgubiło worek z butami i jest to jedyna rzecz, jaka mu się zawieruszyła w tym roku szkolnym
• krzyczy, bawiąc się w wojnę żołnierzykami
• chce obejrzeć wszystkie zabawki w sklepie z zabawkami i w związku z tym ogląda je w dużym tempie
• rozrabia w klasie i nie uważa, bo widzi, że inni też tak robią i „mogą” to robić
• czasem wtrąci się do czyjejś rozmowy, bo bardzo zależy mu, by coś powiedzieć
• nie umie czegoś zrobić w określonym porządku, bo nikt nie powiedział mu, jak to zrobić
• bawi się w marynarza, który biega po meblach, bo meble to wyobrażone wyspy

nie należy od razu wpadać w panikę, a już na pewno tworzyć etykietek typu „ono na pewno ma ADHD!”. Każde zdrowe dziecko ma prawo od czasu do czasu tak się zachowywać.

Niezbyt częste i raczej krótkie momenty nieuwagi, nadmiernego pobudzenia ruchowego czy emocjonalnego, zapominania, zamyślania się czy też zagubienia w gąszczu czasem nieprecyzyjnych poleceń i oczekiwań dorosłych są normalnymi zachowaniami, które pojawiają się na każdym etapie życia dziecka. Warto dodać, że im mniejsze dziecko, tym trudniej będzie mu się skoncentrować dłużej na jakiejś czynności, pozostać nieruchomo przez pewien czas czy pamiętać o wykonaniu powierzonego mu zadania.

Iza Banasikowska | 2010-03-17

Leczenie

W opiekę nad dzieckiem nadpobudliwym zaangażowani są różn...

Rozmyślania pi...

Na początek kilka słów wyjaśnienia. Jestem psychologiem z...